توضیحات : وقتی این پست را می خوانید فریاد بکشید.

آقا نمی خوام.باید به کی بگم هان؟ بابا من حالم از این ثانیه های مزخرف به هم می خوره.

از تو ، از اون نامرد آشغالی که منو به این جا کشوند، ازاون عوضی احمقی که کلی تلاش کرد تا منو

نجات بده،از اون دفتری که به خاطرش روزی هزار بار به خودم بد و بیراه می گم ،ازاین قلب

لعنتی که هر دقیقه یه بازی در می آره ،از تو که رفتی وبیشتر از همه از تویی که داری میری

حالم به هم می خوره.حالم به هم می خوره از این فکر هایی که هرشب تا صبح مخمو می زاره زیر پرس

از این اشکای لعنتی مزاحم.آهای  خدااااااا!!! وقتی دارم باهات حرف می زنم اون بالا آنتن می ده؟!!!

آخه واسه چی ؟؟ ها؟؟ من که همون اول که رسیدم داشتم بر می گشتم پیش خودت . چرا نجاتم دادن؟

چرا چند روز پیش که دستشو گذاشته بود رو گلوم تا خفه ام کنه نفسمو نبرید؟ بابا بالاخره این

سوالا باید جواب داشته باشه یا نه؟ چرا هیچ کس نمی گه چرا دوسال پیش اون اتفاق افتاد؟

آخه بی رحم دلت واسه اون صفل معصوم که از بخت بدش قاطی ما شده بود نسوخت؟

از یکی دیگه کینه به دل داشتی واسه چی سر من خالی کردی؟ حالا کجایی تا حال روزگارمو ببینی

ببینی که هر روز بی هدف چشمامو وا می کنم ببینی تا هر روز منتظریه معجزه ام .

دیگه نمی خوام مرحم اسرار کسی باشم دیگه نمی خوام سنگ صبور کسی باشم .

می شه توام بری گم شی؟ بسته دیگه .حالا که به آرزوت رسیدی وجود منم واسه شنیدن غرغرات

اضافیه.شایدم همیشه بوده.اصلا من چرا انقدر جدیت گرفتم.

دیگه حتی از راه رفتن هم می ترسم چون خسته شدم بس که قدم گذاشتمو راهم کج بود.

لا بد پیش خودت می گی گذشته ها رو می تونی فراموش کنی .باشه حق با تو گذشته ها رو فراموش

کنم ولی بگو با این آدمایی که یا نمک رو زخمم می پاشن یا یه زخم جدید می زننو می رن چی کار کنم.

تا کی جلو همه بخندمو هرهر کنم.دیگه نمی تونم واسه گریه های گاه و بی گاهم بهانه های مسخره بیارم

و بعدشم خودمو گول بزنم که همه باور کردن.دیگه نمی تونم وقتی نشستم پشت میز تظاهر به خوندن

کتاب کنم در صورتی که ورقه ها رو همین طوری تند تند ورق می زنم.

دلم این روزا فقط به تو خوش بود که تو ام ظاهرا فرقی با بقیه نداری.خواهش می کنم بزاربرو .برو دیگه

بر نگردواصلا انگار نه انگار که یه روزی روزگاری یه بیدلیم بوده.

                                  در شگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا؟